วันหนึ่งในต้นฤดูฝน ผมนัดเพื่อนสนิทคนหนึ่งไปสวนรถไฟ
เป็นครั้งที่ 2 ในชีวิต ก่อนหน้านี้อยากจะมาตั้งหลายปี
แต่ไม่อยากมาคนเดียว กว่าจะหาเหยื่อ เอ้ยเพื่อนมาด้วยกันได้
ใช้เวลาตั้ง 3 ปี - -''
วันนี้น่าจะเป็นอีกวันที่ดี
แต่หลังจากที่ปั่นจักรยานเล่นได้ซักพักฝนก็เทลงมาก
เราต้องไปหลบอยู่ในศาลาเล็กๆเป็นวงกลม
เส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 2 เมตร
แต่มีคนอัดอยู่เกิน 10
ร่มก็ไม่มี ที่นั่งก็ไม่มี ฝนก็ตกหนัก ลมแรงมาก
แน่นอน ฝนที่สาดเข้ามาก็ทำเราเปียกพอๆกะไปยืนกลางฝนได้เลย
แต่ขณะที่ฝนกำลังตกหนัก ลมกำลังแรงได้ที่
พี่คนหนึ่งก็ยื่นร่มมาให้พวกเราถือกันละอองฝนไว้
พี่เขาอยู่ข้างหลังเราอีกที เราถือร่มไว้แน่น
ขอบคุณในความมีน้ำใจของพี่คนนั้น
ไม่รู้ว่าฝนตกนานแค่ไหน
แต่ผมรู้สึกแย่มากที่พาเพื่อนออกมาเจออะไรอย่างงี้
ฝนหยุดตกตอนประมาน 5 โมง เราออกมาปั่นจักรยานอีกครั้ง
และสิ่งที่ทำให้วันนี้เปลี่ยนไปจนกลายเป็นวันที่ดีที่สุด
คือสายรุ้ง 2 ตัว อยู่บนท้องฟ้า
ผมเชื่อแล้วว่าฟ้าหลังฝนสวยงามแค่ไหน
คนมากมายหยุดดูสายรุ้ง รวมทั้งผมด้วย
ผมเอากล้องมือถือห่วยๆที่พึ่งพาไม่ได้ออกมาเก็บภาพไว้
ใจคิดถึงเพื่อนที่เล่นกล้อง dslr สุดๆอยากให้มันมาอยู่ตรงนี้
(จะให้มันถ่ายรูปให้ว่างั้น)
ผมเชื่ออย่างสนิทใจว่าไม่มีสายรุ้งที่ไหนสวยเท่าที่นี่
ไม่มีการมองท้องฟ้าครั้งไหนที่มีความสุขเท่าครั้งนี้
วันนี้กลายเป็นวันที่ดีที่สุดในรอบหลายๆปีสำหรับผม
ผ่านมาหลายเดือนแล้ว
แต่ภาพสายรุ้งวันนั้นยังอยู่ในความทรงจำ
ผมกลับไปที่สวนรถไฟอีกครั้ง
ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม ที่ไม่เหมือนเดิมคงเป็นผม
วันนี้ผมมาคนเดียว เพราะคงไม่มีใครอีกแล้วที่อยากจะมาที่นี่กับผม
ผมแค่อยากเห็นภาพท้องฟ้าวันนั้นอีกครั้ง
ผมหยุดตรงที่เดิมที่เราเคยเห็นรุ้ง 2 ตัวนั้นด้วยกัน
หยิบกล้อง ที่ดีกว่ากล้องมือถือที่พึ่งพาไม่ได้ออกมาเก็บภาพ
ท้องฟ้าที่ว่างปล่าว แดดแรงเป็นปกติ
ทั้งๆที่เป็นที่เดียวกัน แต่ความรู้สึกต่างกันมากมาย
ตอนนี้ผมรู้สึกว่างปล่าว และเริ่มไม่มั่นใจว่าตัวเองกำลังทำอะไร
ผมนำภาพกลับไปตัดต่อใช้เวลาหลายชั่วโมง
จนได้ภาพสายรุ้งและท้องฟ้าสีซีเปียวันนั้นกลับมาอีกครั้ง
ผมหวังว่ามันจะทำให้ผมมีความสุขเมื่อได้มองมันเหมือนวันนั้น
แต่ผมกลับรู้สึกว่าภาพๆนี้ไม่มีความหมายอย่างที่คิด
ที่จริงแล้วสิ่งที่ผมอยากได้กลับมาอาจจะไม่ใช่ภาพๆนี้
แต่สิ่งที่ผมอยากได้กลับมา
คือความเป็นเพื่อนของเรามากกว่า
หากตอนนี้ฝนกำลังตกหนักในหัวใจของผม
ก็หวังว่าอีกไม่นานคงได้เจอสิ่งดีๆ
เพราะผมเคยรู้แล้วว่าฟ้าหลังฝนสวยงามแค่ไหน
edit @ 2007/08/31 23:03:53
เป็นครั้งที่ 2 ในชีวิต ก่อนหน้านี้อยากจะมาตั้งหลายปี
แต่ไม่อยากมาคนเดียว กว่าจะหาเหยื่อ เอ้ยเพื่อนมาด้วยกันได้
ใช้เวลาตั้ง 3 ปี - -''
วันนี้น่าจะเป็นอีกวันที่ดี
แต่หลังจากที่ปั่นจักรยานเล่นได้ซักพักฝนก็เทลงมาก
เราต้องไปหลบอยู่ในศาลาเล็กๆเป็นวงกลม
เส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 2 เมตร
แต่มีคนอัดอยู่เกิน 10
ร่มก็ไม่มี ที่นั่งก็ไม่มี ฝนก็ตกหนัก ลมแรงมาก
แน่นอน ฝนที่สาดเข้ามาก็ทำเราเปียกพอๆกะไปยืนกลางฝนได้เลย
แต่ขณะที่ฝนกำลังตกหนัก ลมกำลังแรงได้ที่
พี่คนหนึ่งก็ยื่นร่มมาให้พวกเราถือกันละอองฝนไว้
พี่เขาอยู่ข้างหลังเราอีกที เราถือร่มไว้แน่น
ขอบคุณในความมีน้ำใจของพี่คนนั้น
ไม่รู้ว่าฝนตกนานแค่ไหน
แต่ผมรู้สึกแย่มากที่พาเพื่อนออกมาเจออะไรอย่างงี้
ฝนหยุดตกตอนประมาน 5 โมง เราออกมาปั่นจักรยานอีกครั้ง
และสิ่งที่ทำให้วันนี้เปลี่ยนไปจนกลายเป็นวันที่ดีที่สุด
คือสายรุ้ง 2 ตัว อยู่บนท้องฟ้า
ผมเชื่อแล้วว่าฟ้าหลังฝนสวยงามแค่ไหน
คนมากมายหยุดดูสายรุ้ง รวมทั้งผมด้วย
ผมเอากล้องมือถือห่วยๆที่พึ่งพาไม่ได้ออกมาเก็บภาพไว้
ใจคิดถึงเพื่อนที่เล่นกล้อง dslr สุดๆอยากให้มันมาอยู่ตรงนี้
(จะให้มันถ่ายรูปให้ว่างั้น)
ผมเชื่ออย่างสนิทใจว่าไม่มีสายรุ้งที่ไหนสวยเท่าที่นี่
ไม่มีการมองท้องฟ้าครั้งไหนที่มีความสุขเท่าครั้งนี้
วันนี้กลายเป็นวันที่ดีที่สุดในรอบหลายๆปีสำหรับผม
ผ่านมาหลายเดือนแล้ว
แต่ภาพสายรุ้งวันนั้นยังอยู่ในความทรงจำ
ผมกลับไปที่สวนรถไฟอีกครั้ง
ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม ที่ไม่เหมือนเดิมคงเป็นผม
วันนี้ผมมาคนเดียว เพราะคงไม่มีใครอีกแล้วที่อยากจะมาที่นี่กับผม
ผมแค่อยากเห็นภาพท้องฟ้าวันนั้นอีกครั้ง
ผมหยุดตรงที่เดิมที่เราเคยเห็นรุ้ง 2 ตัวนั้นด้วยกัน
หยิบกล้อง ที่ดีกว่ากล้องมือถือที่พึ่งพาไม่ได้ออกมาเก็บภาพ
ท้องฟ้าที่ว่างปล่าว แดดแรงเป็นปกติ
ทั้งๆที่เป็นที่เดียวกัน แต่ความรู้สึกต่างกันมากมาย
ตอนนี้ผมรู้สึกว่างปล่าว และเริ่มไม่มั่นใจว่าตัวเองกำลังทำอะไร
ผมนำภาพกลับไปตัดต่อใช้เวลาหลายชั่วโมง
จนได้ภาพสายรุ้งและท้องฟ้าสีซีเปียวันนั้นกลับมาอีกครั้ง
ผมหวังว่ามันจะทำให้ผมมีความสุขเมื่อได้มองมันเหมือนวันนั้น
แต่ผมกลับรู้สึกว่าภาพๆนี้ไม่มีความหมายอย่างที่คิด
ที่จริงแล้วสิ่งที่ผมอยากได้กลับมาอาจจะไม่ใช่ภาพๆนี้
แต่สิ่งที่ผมอยากได้กลับมา
คือความเป็นเพื่อนของเรามากกว่า
หากตอนนี้ฝนกำลังตกหนักในหัวใจของผม
ก็หวังว่าอีกไม่นานคงได้เจอสิ่งดีๆ
เพราะผมเคยรู้แล้วว่าฟ้าหลังฝนสวยงามแค่ไหน
edit @ 2007/08/31 23:03:53